Fotorolletje ontwikkelen - analoge fotografie

Het vergeten fotorolletje – een klein cadeautje

Het had altijd wel iets: na de vakantie je fotorolletjes wegbrengen, een paar dagen moeten wachten en dan… herinneringen ophalen. Letterlijk en figuurlijk. Foto’s van bijzondere (vakantie)momenten. Die mislukt waren. Of waarvan je niet meer wist dat je er een foto van gemaakt had. Eén foto, ja. Want er gingen er 36 op een rolletje en dan was het alweer vol. Dus je keek wel uit wat je vastlegde en wat niet.

Hoe anders is het nu, dat je van vakantie terugkeert met honderden, misschien zelfs duizenden foto’s? Die je allemaal allang gezien hebt op de camera? Ergens wel jammer… Maar nee hoor: vroeger is niet altijd beter. Ik vind het heerlijk om meteen te kunnen zien wat ik maak. Snel klaar te zijn en dus een krappe deadline makkelijk te halen… Maar als het kan, vind ik het erg prettig om analoog te werken. Gewoon omdat het soms mooier is. En voor het ‘therapeutische’ effect.

Onlangs had ik weer eens zo’n nostalgisch ‘Kodak-momentje’. Of liever gezegd, een Fuji-moment. Toen ik namelijk mijn analoge kleinbeeldcamera weer eens tevoorschijn haalde, bleek er nog een half belicht rolletje in te zitten. Aangezien ik mijn analoge portretten op middenformaat schiet, gebruik ik die camera niet meer zo vaak. Ik had dan ook geen idee van wanneer het rolletje moest zijn… Wat bleek na ontwikkelen (want een kleurenfilm, die ontwikkel ik niet zelf)? ‘Vergeten’ foto’s van een zomerse dag in een park, anderhalf jaar geleden. Een klein cadeautje…

Park Amersfoort - Fuji Superia

Delen

PinIt

About Erik

Erik is fotograaf en tekstschrijver. Human interest ligt hem het beste. Mensen observeren en in beeld brengen is wat hem drijft. Met tekst of met foto’s. Het liefst beide.